Kennedymars Geldermalsen 
maandag, mei 26, 2008, 01:27 PM - Geldermalsen
Afstand: 80,2 km
Aantal deelnemers: 91
Uitvallers: ?
Wandelsnelheid: 6,1 km/uur
Gemiddelde snelheid inclusief pauze: 5,1 km/uur
Totale pauzetijd: 154 minuten
Totale tijd: exact 15:38 uur
Starttijd: 22:00
Blaren: 0.
Parcours: Langs de Linge en door weilanden, wat dorpjes,landelijk, asfalt, een enkel graspad.


Net als de vorige keer, ook nu mooi, droog weer: 13 ‘s nachts, overdag 24 graden. Perfect wandelweer in de nacht, windstil, mooie zonsopgang, heldere hemel. ’S Morgens bleef de zon gelukkig lang weg en er stond ook een verkoelend briesje. Ondanks de 24 graden acceptabel wandelweer.

Iets te vroeg, vertrokken de 196 deelnemers aan hun tocht van 50, 80 of 110 km. Bij de start was het nog net licht, dat veranderde al snel in een stralende, heldere nachthemel met veel sterren. Prachtig wandel weer. Ik had er zin in, per slot van rekening had ik mijn vader in mijn jeugd vaak horen vertellen over deze streek, eindelijk weer es wat fruitbomen om me heen.
Via Erichem, Zoelen naar Lienden. Daar was al na 23 km onze eerste grote rust. Het ging bij mij zoals verwacht, mijn wandelmaatje trof het anders. Het was zijn eerste kennedymars, bij deze rust moesten er dan ook wat blaren in spe door de EHBO worden verzorgt. Net op tijd, de schade was nog beperkt. Met andere schoenen aan en wat koffie en een broodje op, gingen we verder.

Via Ingen, Maurik naar Rijswijk. Ik voelde me onverwacht bijna thuis. Vervolgens langs het Amsterdam - Rijnkanaal zonder boten, naar Buren. Dit was de 2e grote rust. Buren is een fantastisch leuk plaatsje, mooi onderhouden, de moeite waard om es naar toe te gaan. Inmiddels was het licht geworden en besloot ik, na mijn ervaringen van de vorige keer, mijn broek alvast maar af te ritsen. De 50 km wandelaars waren net afgesplitst, terug naar de start. Voor hun zat het er bijna op. De koplopers van de 110 km kwamen spoedig binnen, zij hadden er nu al ong.15 extra gelopen. Tijd vond ik, om weer te vertrekken. De zon bleef lekker weg, het was nog een beetje frisjes, ik was dan ook blij dat ik mijn fleecejasje toch nog mee genomen had.

De route ging langs velden, boerderijen, spoorwegen om uiteindelijk met de Linge mee te buigen naar Beesd. Nergens fruitbomen te bekennen. Ik was teleurgesteld, het had beter nacht kunnen blijven…
Het laatste stuk naar Beesd ging over zanderig paden en door bebost gebied. Voor de afwisseling erg leuk, het liep ook wel plezierig. De route door het Marienwaerdt is erg mooi, pittoreske slingerpaadjes. En ja, ook fruitbomen! De vermoeidheid van lijf en leden stak helaas wel de kop op, want ik kreeg last van mijn linkerheup, enkel en scheenbeen. Ach de rust was in zicht, daar zou het wel goed komen. Al strompelend kwam ik binnen in Beesd. Blij dat ik kon zitten. Hier ging ik voorlopig niet meer weg!
Na wat gegeten en gedronken te hebben, bleef de pijn te lang te heftig aanwezig en ik besloot toch maar naar de EHBO te gaan. “Vermoedelijk een beginnende scheenbeenontsteking”, daar is niet echt wat aan te doen. Zalfjes, masseren ‘t zou allemaal niet echt gaan helpen. Alleen rust. Of ik hem zou kunnen uitlopen vroeg ik nog.. Tja als je rustig loopt, dan lukt het misschien wel…

Ik zag mijn wandelmaatje vertrekken, geen enkele andere wandelaar was er meer, met nog 12,5 km voor de boeg en nog 5,5 uur aan tijd, strompelde ik een uur later ook weer de deur uit.. “rustig lopen” dat was blijkbaar de truc voor het laatste deel. Dat ging ik dan maar doen. Tot mijn verbazing had ik na een kwartiertje mijn wandelmaatje alweer in het zicht, lag dat aan mij, liep ik toch niet zo rustig als dat ik dacht? Een kwartiertje later kwam de eerste wagenrust al weer in zicht, ja blijkbaar liep ik harder dan ik dacht. De pijn was ook bijna weg, wel natuurlijk vermoeidheid, ’t zonnetje kwam door, het werd warm. Ik besloot het resterende gedeelte als het even kon in een keer uit te lopen.
Er kwamen zowaar weer wat fruitbomen voorbij, ik werd voor de zoveelste keer ingehaald door een paar 110 lopers. Voorbij de laatste wagenrust, die ik oversloeg, kwam de pijn toch weer wat terug, ik besloot wat langzamer te gaan lopen en liep het bordje Geldermalsen voorbij. Het centraal station volgde spoedig en een kwartiertje later was ik bij de finish. Helaas, traditiegetrouw geen witbiertje wel een tapje. M’n wandelmaatje kwam 3 minuten later binnen, voldaan, moe, alles deed zeer. Ja het is duidelijk, hardlopen is toch echt iets anders dan wandelen. Al met al een leuke tocht, m’n persoonlijk record verbeterd met een half uur en ook nog es geen enkele blaar. In ruil daarvoor een andere kwaal, daar zal toch geen verband tussen zitten…?

1 reactie ( 13 keer bekeken )   |  related link   |   ( 3.8 / 12 )